Angelique & Robert naar NY en Florida

Dag 22: de koek is op

2010-06-15T20:43:00.000+02:00

Het zit er op. Na 22 supermooie dagen stapten we rond drie uur Nederlandse tijd weer ons eigen huisje binnen. Dat is trouwens altijd een raar gevoel in het begin, het moet altijd weer even wennen. En weer terug in de werkelijkheid, helaas.
Toen we voor het laatst ons super hotel in Orlando verlieten hadden we ons alvast voorzien van een lange broek, en ook de jasjes kwamen weer voor het eerst in bijna drie weken van onder uit de kofferbak tevoorschijn. We leken wel gek want het was bijna niet uit te houden met een lange broek aan. We plakten als waren we levende vliegenstrippen. Maar we hebben de juiste keus gemaakt, want wat is het KOUD hier!!! We mogen de kachel wel aan, hahaha.

Over de beide vluchten kan ik vrij kort zijn. We hebben nauwelijks vertraging gehad, en beide vluchten waren zonder turbulentie van betekenis. De vlucht van Atlanta naar Schiphol zaten we in een KLM airbus A330-200. En het was voor het eerst dat we met KLM vlogen. Het was een mooi fris vliegtuig voorzien van aardige, Nederlands sprekende stewardessen. En dat hoort eerst altijd weer even vreemd als je na drie weken ineens iedereen weer Nederlands hoort praten. Dit keer hadden we dus ook niet de beroemde keuzemaaltijd Kip of Pasta, maar Kip of Beef. En ik moet zeggen dat het eten aan boord erg goed was. De kip die we kregen was een soort fusion koken, waar kip en spagetti samen op het bord lagen. Ernaast was een tonijnsalade en een leuk fruitbakje. Vreemde combinaties allemaal maar goed geslaagd. Na het eten konden ze het vliegtuig wel van een slaapmiddel voorzien hebben, op een gegeven moment was ik (hopelijk samen met de piloten) volgens mij helemaal alleen wakker. Lekker filmpje zien. Omdat de klok nog op de VS tijd stond, zaten we aan boord om 2:00 uur al weer volop in de zon, en dat was best wel héél vreemd voor het bioritme.

Nadat we veilig geland waren hebben we voor we het weten onze koffers, onbeschadigd terug. En we passeren ook zonder weerstand de douane. Ideaal.
Vervolgens nog 1,5uur rijden naar het hoge noorden, en dan snel de koffers uitpakken, op zoek naar breekschade. Maar op een geknakte piek van het Empire State Building na, is alles gelukkig veilig over. Een goed resultaat, als je ziet hoe vol de koffers waren.

Nog een kleine terugblik op onze vakantie.
Wij hebben echt de beste vakantie ooit beleefd. Op het kleine probleem met mijn bril na hebben we werkelijk helemaal niets van een tegenslag gehad. Gewoon 'Too good to be true' zou je haast zeggen. Alle hotelkamers, de huurauto, de vluchten en het weer deden of waren precies zoals het moest. We hebben duidelijk de toch wel wat verregende vakantie van vorig jaar ruimschoots goed gemaakt.
Terugkijkend hebben we ongelooflijk veel beleefd. Van het enorm hectische leven in New York totaan het relaxste leven op st. Pete en Orlando. Perfect.
Voor ons was dit de ideale vakantie.

Tot slot willen wij iedereen bedanken die de tijd hebben genomen om ons blog te volgen en zelfs te reageren op ons blog. Dat voelt erg goed, zo in den vreemde. Het motiveerde om het blog dagelijks bij te houden, soms tot half twee in de morgen, maar dat heb je als je iets hebt beloofd, hahaha.
Ik hoop dat iedereen een beetje met onze belevenissen mee heeft kunnen genieten.

De groetjes vanuit een KOUD (voor ons dan) Leeuwarden,
Robert & Angelique

Dag 22: kleine update

2010-06-14T21:37:00.000+02:00

Hallo allemaal. Ik zit me hier wat te vervelen op Orlando International Airport, en dacht jullie maar even een klein tussen verslagje te doen.
Vanmorgen viel het inpakken van de koffers toch nog niet helemaal mee, hoor. Gewapend met mijn niet erg nauwkeurige visweegschaaltje hadden we toch duidelijk te veel in onze mega koffer. Hij ging da schaal ruim voorbij. Dus dat werd nog even een leuke legpuzzel. Onze kleinere koffer moest het merendeel van het overgewicht gaan dragen dus dat is nu een echt bommetje geworden, hij staat er bol over. Gelukkig kan ie met een extra rits een etage hoger maar zelfs dan spant het erom, hahaha.
Eenmaal op het mooie vliegveld aangekomen waren we de auto kwijt voor we er erg in hadden, en geen rare dingen op de afrekening. Prima ervaringen dus met dollar.
In totaal hebben we in 18 dagen 1286 mijl ofwel ruim 2000km gereden. Toch nog redelijk veel voor zo'n klein rondje Florida dus. En hij heeft ons overal prima gebracht. Dank je wel, Dodge journey.

Bij het inchecken bleek de grote koffer precies 50pond aan te wijzen, dus zo onnauwkeurig is de weegschaal dus ook weer niet, gelukkig. Verder altijd aardig personeel bij delta. We kwamen zelfs nog een Nederlandse medewerkster tegen en konden we dus gelijk even over het voetbal hebben.

Bij de controle was er bij Angelique natuurlijk weer groot alarm. Dat heeft ze bijna altijd. Deze keer moest ze zo'n beetje voledig door de mangel. Of ze in een apart kamertje wilde of gewoon vlak na de scanner een beetje voor lul staan. Het laatste is het geworden want ze heeft toch niets te verbergen. Na veel gepiep en gevoel bleek het uiteindelijk om een piepkleine navelpiercing te gaan waardoor de scanner helemaal gek werd. Het is maar goed dat we ruim op tijd hier zijn. En nu maar wachten. Maar gelukkig zijn ze beide nog op tijd.

Tot later...

Dag 21: De laatste volledige dag gaan we naar ....

2010-06-14T06:50:00.000+02:00

Na stevig beraad is er een winnaar voor vandaag uitgekomen. We gaan nog een keertje naar EPCOT. De positieve reacties van Rick en Teleton gaven de doorslag. En wees gerust, we houden jullie er niet verantwoordelijk voor als we SOARIN' niets vinden, hahaha. Nee, eerlijk gezegd was Epcot gewoon het park waar we het meeste plezier beleefden, en het eenvoudigst is om rond te lopen. Zodra je eenmaal langs het meer loopt, kom je automatisch langs al het leuks in het park. Kan niet missen. Zo waan je jezelf in Japan en zo zit je in Canada. En als extra kunnen we hopelijk nu ook in Soarin', én als toetje pikken we ook nog een vuurwerkshow mee. EPCOT wordt het dus.

Angelique was vanmorgen zo enthousiast om er weer heen te mogen, dat ze al in de lift van het hotel stond toen ze erachter kwam dat ze nog gewoon op de badslippers stond. Het was een behoorlijk onnozel gezicht. Enthousiast en beleefd zijn trouwens ook zowat alle mensen die je in Amerika tegenkomt. Wat zijn ze hier toch véél gastvrijer dan bij ons thuis. We voelen ons hier altijd gelijk thuis. Het zal soms wel wat gemaakt zijn, maar 'WE LOVE IT'
Als we eenmaal om de tram zitten die ons van de parkeerplaats naar het park brengt, heeft de conducteur een verhaaltje dat de parkeerplaats van EPCOT de éénnagrootste is van de hele VS, en het is inderdaad een MEGAparkeerplaats. Er passen 11.200 auto's op volgens de deskundigen, en ik heb het niet gechecked maar het zal vast kloppen.

Als we voor de laatste keer dit jaar een Disneypark binnenlopen, snellen we gelijk naar het paviljoen 'the Land' waar Soarin' zich bevind. Hier met die Fast-Pass. Tjemig, we kunnen er 6 uur later pas in, maar WE GOT THEM!! Die Fast-Pass tickets gaan trouwens erg snel in de parken. Als je echt ergens in wilt zijn ze ideaal, maar wees er wel op tijd bij!!

Het blijkt dat we (gelukkig) inderdaad nog best wat attracties hadden overgeslagen, dus de dag komen we wel weer door. Het is trouwens opmerkelijk (en fijn) hoe weinig regen we hebben gehad deze 3 weken. Toch al behoorlijk in het regenseizoen wil er hier nog geen drup vallen. Er zijn zelfs 3 dagen achter elkaar geweest dat er in héél Florida niet één drup is gevallen, en dat was behoorlijk uniek volgens onze weerman. Ze smachten hier naar regen, maar zoals alles gaat het deze vakantie helemaal volgens ons schema, dus regen komt er pas maandagmiddag, hahaha. Sorry Florida.

We zijn vanmorgen in 'Universe of Energy' geweest. En dat was een leuke ervaring. We kwamen met een man of 30 in een supergrote bioscoop waar wel 500 man in zouden passen denk ik, en terwijl we naar een voorstelling zaten te kijken gingen de banken ineens als vanzelf rijden en maakten we een ritje door de tijd. Het geschuif met die hele rij banken was een mooi staaltje engeneering. indrukwekkend om te zien, al ging het daar niet om geloof ik;). We hebben er ons in ieder geval goed vermaakt, alleen kregen we wel een houten kont van die bankjes. Volgende keer een paar kussentjes graag, Disney.

En toen was het tijd voor 'the Main Event'. Het was tijd voor Soarin'. Eens kijken wat dit nu was, want eerlijk gezegd had ik er nog geen idee van. Nou, in feite zit je in drie rijen, met in totaal een man of 20, in een gigantisch grote robotarm. En die arm beweegt alle kanten op terwijl ervoor op een groot doek een film van Californië wordt vertoont. Klinkt niet echt spectaculair, maar JEMIG wat was dat gaaf zeg. Ongelooflijk wat een gevoel je krijgt in dat ding. Je zal zweren dat je met een soort hangglider vlak over het landschap van Californië zweeft, en wel zo laag dat je regelmatig de neiging hebt om je voeten op te tillen. Eigenlijk is het niet goed te beschrijven, dus voor iedereen die toevallig toch in Epcot is, is dit verplichte kost.

We zijn hierna ook nog een keertje met de achtbaan 'test-track' geweest, en dit keer heb ik net op tijd de automatisch gemaakte foto op mijn Disneypas kunnen uploaden. Is altijd wel weer leuk voor de heb. En die laatste bocht blijft erg gaaf, trouwens. Zou er samen met Soarin' wel de hele dag in kunnen zitten.

Van 2010_06_13

Tot slot nog twee keer een vuurwerkshow gezien. Eentje in close-up in Epcot zelf, en we waren voor 22:00uur thuis dus we hebben ook nog mooi onze laatste vuurkwerkshow van Magic Kingdom vanaf ons balkon kunnen zien.

Ja, we hebben het goed gehad deze drie weken. Maar al heb je drie jaar, aan alles komt een eind dus morgen is het inpakochtend en vliegdag/nacht. En gelukkig hebben we nu vanuit Atlanta terug naar schiphol wel eigen schermpjes in de stoel, dus voor we het weten staan we weer in ons koude kikkerlandje. Maar natuurlijk laat ik ook nog weten hoe dat is verlopen.

tot morgen (al kan het deze keer wel iets later worden)

Dag 20: relaxen, koffer kopen & Saturday Night Cruise

2010-06-13T04:46:00.000+02:00

Een kleine waarschuwing vooraf. Verderop in dit stukje gaat het over auto's. Dus mocht dat niet je ding zijn heb je pech vandaag, hahaha.

Vanmorgen hebben we het er gewoon even van genomen. We hebben zelf verse croissants gebakken, en deze heerlijk opgepeuzeld met koffie, thee, OJ (orange Juise) & Hot Chocolate. Lekker van één van onze laatste dagen hier genieten, en even terugkijken op onze zéér geslaagde vakantie. Halverwege het ontbijt hebben we voor de grap eens een 'proef inpak' bedacht, omdat we het idee hadden dat we niet alles in de koffers konden krijgen. Dus alles op het bed, en passen maar. En ja hoor, onze shopping spree heeft er inderdaad voor gezorgd dat we te weinig ruimte hebben. Wat vreemd!!
Dus zijn we maar weer even naar de Premium Outlet Stores gereden en daar een knappe Samsonite check-in koffer gescoord. De beste man had hem net daarvoren afgeprijsd, alsof ie wist dat we langskwamen. Waarvoor dank, hahaha. Daarna weer naar huis om een tweede poging te doen, en volgens onze berekeningen gaat het passen dit keer. Zelfs onze walmart visweegschaal geeft geen overgewichten aan dit keer. Prima dus.

Later vandaag zijn we voor de tweede keer een kijkje wezen nemen in Old Town, omdat we het er zo leuk vonden de vorige keer. En dit keer is het zaterdag dus 'The Saturday Night Cruise'. Net als vorige week is dat een parade met auto's maar op zaterdag zijn het er veel meer en zijn ze ook ouder. Er zitten werkelijk prachtige exemplaren tussen. Heerlijk dat geluid en die uitlaatgassen. Het hele dorpje ruikt ernaar.

Voor de parade is er ruim de tijd om eens langs alle bolides te lopen en ze eens goed te bekijken. En het zijn zulke mooie foto objecten!! Trouwens, meestal zitten de eigenaren naast de auto's, en die glimmen vaak nog meer dan de wagens zelf.

Na de parade zijn we weer naar huis gereden. Onderweg waren we steeds bezig om een keuze te maken wat we morgen gaan doen. We willen graag nog een keertje naar Disney maar we twijfelen tussen Hollywood Studio's en Epcot. Mede naar aanleiding van de opmerking van Teleton dat we toch echt Soarin' gedaan moeten hebben. We zijn er de laatste keer wel geweest, maar er was een wachtrij van 90 minuten en de Fast-Passen waren al vergeven, dus hebben we ons maar wijs gemaakt dat het wel niets zou zijn. Een excuus om niet in de rij te hoeven, hahaha. Maar aan de andere kant hebben we bij Hollywood Studio's de achtbaan Rock 'n' Roller Coaster ook nog niet gehad. Moeilijke keus, maar beide parken zijn geen straf.

We houden jullie op de hoogte,
Tot morgen...

Nou ja, beide is geen straf en

Dag 19: Disney's Animal Kingdom

2010-06-12T05:34:00.000+02:00

Omdat we de smaak te pakken hebben en we helaas niet zo heel veel dagen meer over hebben besloten we vandaag gelijk maar eens een bezoekje te nemen in ons vierde Dinsneypark, Animal kingdom.

Ondertussen hoeft de TomTom al niet meer aan. We rijden hier rond alsof we hier al jaren rijden. Al zijn de wegborden hier soms net even anders dan bij ons, en dus moet je blijven opletten. Maar aan de hoeveelheid fout rijdende Amerikanen te zien, ligt dat niet aan ons. Je ziet ze hier bij bosjes op het laatst toch nog uitvoegen, of toch juist weer niet. We zijn er ook al een paar tegen gekomen die gewoon achteruit rijden als ze de afslag gemist hebben. Ogen goed open houden dus, maar de chauffeur doet het voorbeeldig.
Trouwens, ook het rechts afslaan is hier een aparte sport. Soms staat er een stoplicht, soms niet. Als er niets staat kun je (voorzichtig) gewoon rechtsaf. Maar als er dan een stoplicht staat met een grote rode pijl lijkt het me duidelijk dat je dus moet stoppen. Nou, niet dus. Bijna iedereen rijdt gewoon door, en laat ons dan weer twijfelen. Doen we toch iets verkeerd?? maar als wij denken dat we horen te stoppen doen we het maar gewoon, en het gaat prima zo. Wij nemen geen risico's hier.

Terug naar Animal Kingdom. Kort samengevat is het een park met in het midden een hele grote boom. 'the tree of life' genaamd.

Hier omheen zijn een aantal thema's geplaatst, waarbij het onderliggende thema moet zijn dat we met z'n allen, dus ook de dieren, samen de wereld kunnen maken of breken.
Nu vonden wij het park soms erg mooi, maar soms ook behoorlijk tegenvallen. We hadden in het thema Africa een leuke safaritocht gemaakt met een grote Jeep, en dat vonden we erg leuk.

Er vlakbij was ook nog een treintje dat ook door dat gebied rijdt, genaamd 'Wildlife Express Train'. Klonk veelbelovend, en de trein op zich ziet er ook mooi antiek uit. Maar het uitzicht..... Niet best. Eerst rijdt je langs alle hokken waar alle dieren overnachten, met als gevolg dar er nu dus niets te zien was, en vervolgens was het uitzicht ongeveer net alsof je naar de klimop tegen de schutting van de buurman zit aan te kijken. we zagen wel één vogel.

We keken elkaar echt zo aan van: snappen we iets niet?? Missen we iets?? maar dat was het. Een gemiste kans vind ik.

Maar gelukkig waren er ook mooie attracties hoor. We hebben gisteravond nog even huiswerk gedaan, en gezien dat we zodra we binnen waren als eerste een Fast-Pass moesten gaan halen voor 'Expedition Everest'. Een vette achtbaan die net zo hard vooruit als achteruit gat, en dan ook nog gedeeltelijk in het donker. Dus rap naar de Fast-Pass machine voor een ticket. Vervolgens lopen we langs de attractie zelf en zien we dat de wachttijd maar 20 minuten is. Gevolg, we gaan gewoon twee keer vandaag. Hahaha. Heerlijk.

Ook de attractie 'It's Tough to be a Bug!' is erg leuk. Iedereen krijgt een brilletje op en je zit in een leuke 4D omgeving. Alles springt zo uit het scherm op je schoot. Tenminste, aan alle reacties te zien en horen wel, maar met één half oog werkt die illusie helaas niet. Maar de andere onderdelen van de film hadden ook mij te pakken. Een echte aanrader, zelfs Angelique hield ineens van insecten (behalve de GROTE spinnen die ineens uit het plafond naar beneden vielen, dan).
Tot slot noem ik nog even 'Dinosaur' ook een soort achtbaan, dwars door Dinosauriër land. Het gaat niet hard, maar je stuitert en vliegt echt alle kanten op in je bakje. Je krijgt er bijna een hernia van, maar gelachen dat we hebben.

Om 15:45 uur begint kwam er weer een parade van diverse Disney figuren voorbij. Altijd leuk om mee te maken. Wederom een topshow. Alleen weer typisch Amerikaans, voor de show markeren ze de route met paaltjes en een touw zodat je niet voor de voertuigen kan komen (erg goed idee) maar tevens plakken ze zomaar op de grond met schilderstape een aantal figuren en patronen op de grond. Leuke figuren dacht ik nog, totdat ik bleek aan de verkeerde kant van zo'n streep te staan. Hé, weg daar, levensgevaarlijk!! Ik werd vriendelijk verzocht 15cm verder naar voren te gaan, want regels zijn regels. En ze meende het ECHT.

Ans toont hier de beruchte lijn, en voor de duidelijkheid, de parade komt vóór de zittende meisjes voorbij. Daar waar Ans staat gebeurt tijdens de parade helemaal niets. Ik was met stomheid geslagen.
Maar de parade was wel weer erg leuk hoor, ik was al weer snel van de schrik bekomen.

Om half zeven waren we als twee gebakken eitjes. Je hebt hier weinig schuilplaatsen war je jezelf even kunt laten afkoelen en vandaag was het weer eens broeierig warm. Dus, lekker naar huis en bubbelen maar. Goh, wat hebben we het toch goed.

Tot morgen...

Dag 18: Disney's EPCOT

2010-06-11T06:03:00.002+02:00

Het is EPCOT geworden vandaag. We waren aan het dubben of we eerst Animal Kingdon zouden doen of toch maar EPCOT. En aangezien het vandaag voor de derde (en waarschijnlijk laatste dag) dag echt helemaal droog zou blijven leek EPCOT ons de beste keuze. Ze hebben hier 's avonds namelijk ook een vuurwerkshow en die wilden we graag zien. We hadden van mensen, die we in Magic Kingdom ontmoet hebben, gehoord dat deze show zeker net zo goed is dan die van Magic Kingdom, vandaar.

Vandaag was echt een perfecte dag. Alles klopte. Het weer was de hele dag perfect. Lekker warm met niet een wolkje aan de lucht, dus niet te vochtig. Een stevige bries waaide over het park om je wat af te koelen. Het was er niet te druk, zodat we héél veel hebben kunnen doen, en de Buggy terreur viel hier 100% mee. Je kunt dan ook heel duidelijk merken dat Magic Kingdom het park is voor de kinderen, en EPCOT veel meer een park voor papa en misschien de wat oudere zoon.
Alles staat in het teken van de aarde, en de mens op de aarde. Dus hebben ze van diverse landen van de wereld een miniatuur gemaakt. Zo kon je braadworst en bier krijgen in het duitse gedeelte, en exotisch eten in Marokko.

Tevens waren er bij veel landen attracties te vinden. De meeste attracties waren interessant of leerzaam of boeiend of een combinatie hiervan.

We zijn maar in eentje geweest die je als een 'gewone' achtbaan zou kunnen omschrijven. Hij heet Test-Track en wordt gesponsord door GM. Je zit met 6 man in iets dat op een auto lijkt maar eigenlijk een achtbaan is. Het eerste deel is niet echt boeiend, maar halverwege ga je naar buiten en accelereer je zeer snel naar ruim 100km/h over het rechte eind om dan een PRACHTIGE kombocht in te duiken. Heerlijk.

Omdat dit de enige attractie was waar een lange wachttijd voor was (85 min) hebben we vor het eerst gebruik gemaakt van het Fast-Pass systeem. We staken onze toegangskaart om 12:30uur in een automaat die vervolgens twee kaartjes uitgaf met een instaptijd tussen de 17:00 en 18:00uur. Als je dus tussen die tijd weer bij die attractie bent kun je zo naar binnen. Ik moet zeggen dat het nu prima werkte, al waren kort na ons alle Fast-Pass kaartjes al vergeven voor de hele dag, je moet dus wel snel zijn.

Om 20:00uur hebben wij een plekje langs het meer opgezocht om ons te nestelen voor het grote spektakel van 21:00uur. Een prima plekje zo bleek, al kon je volgens mij overal langs het meer de show goed zien. De show centreert zich rond het grote meer in het midden van EPCOT. Daar drijven een paar lanceerplatformen van waar ze werkelijk van alles afschieten. En van alle kanten van het meer schieten ze mega pijlen af, terwijl er in het midden ook nog een ENORM vuur werd ontstoken. Je kwam ogen (in mijn geval niet zo moeilijk) en oren tekort, en het was inderdaad een geweldige show.

Om iedereen een idee te geven heb ik evn een filmpje op Youtube gezocht.

Na afloop van de show vreesde ik dat de moeilijk aftocht van Magic Kingdom zich weer ging herhalen. Maar zoals bij een perfecte dag hoort, liep ook dit probleemloos. Helemaal geen aanvaringen met buggy's of ander groot materieel. De grote vuurwerkshow was om 21:15 afgelopen en om precies 22:00uur liepen wij ons appartement weer binnen. En dat vonden wij erg knap.

Nou luitjes, ik ga afsluiten,
tot morgen...

Dag 17: Daytona Beach & st. Augustine

2010-06-10T04:49:00.000+02:00

Nou, de voetjes waren wel wat gaar van het héél lange avontuur van gisteren, dus vandaag weer een bijkom dagje. En wat kun je dan beter doen op een dag dat ze helemaal geen regen voorspellen? Juist, we gaan naar Daytona Beach. Vorig jaar zijn we er ook geweest omdat het ons leuk leek om eens een keertje met de huurauto over het strand te rijden. Maar toen we vorig jaar bij Daytona Beach aankwamen kon je het woordje Beach er wel vanaf halen. Het was er ongelooflijk slecht weer. De zandzakken lagen overal voor de dueren en hele delen van Daytona stonden onder water. De Atlantische oceaan stond bijna tot aan de duinen. Dus dat was een behoorlijke tegenvaller.
Omdat het dit keer dus gegarandeerd droog zou blijven waagden we een nieuwe poging. En die is geslaagd hoor. Ontzettend leuk om te doen. Hup, zo met de Dodge op het strand. Mooi even parkeren naast een hotdog kraam en genieten maar.

Een mooi strand ook, het zand is veel fijner van structuur dan het soms best grove zand aan de west kust van Florida. En hier heb je de golven die de golf van Mexico moet missen. Al met al een echt strand dus. Na een tijdje genieten besloten we door te rijden over het strand, al kwam daar al snel verandering in. In een poging om ons blog te halen, heeft een Beach Patrol auto een aanvaring gehad met één van de badgasten. Het bleek een 52 jarige mevrouw te zijn, die lekker lag te zonnen toen de officer haar over het hoofd zag en zo'n beetje over haar heen reed. En dan breekt de Sirenehel uit op het stand.

Overal kwamen ze vandaan, en hebben ze inderdaad ons blog gehaald, hahaha. Ik kan er om lachen omdat ik zonet gelezen heb dat de mevrouw er met relatief lichte verwondingen vanaf is gekomen. Ze heeft héél veel geluk gehad. Wij dus iets minder, bij de eerst volgende afrit moesten we van het strand. Maar hé, WE HAVE DONE IT!!

Omdat we toch in de buurt waren besloten we gelijk maar door te rijden naar st. Augustine. Het oudste nog bestaande stadje van de VS, en daar zijn ze trots op.
Ook hier zijn we vorig jaar al kortstondig geweest, en we vonden het erg leuk toen.
Alleen waren we er pas na 18:00uur, dus veel dingen waren al dicht.
Omdat we nu veel vroeger waren hebben we de tijd aan ons zelf. We besluiten eerst maar eens een kijkje te nemen bij Fort San Marcos.

Erg leuk, een stukje van de eerste geschiedenis van de VS en Florida te zien. Al is het in feite een oude bult stenen, wij vonden het er erg leuk. En je denkt gelijk aan al de ellende die er zich moet hebben afgespeeld. Spooky!!
Hierna nog even door de oude winkelstraat van st. Augustine gelopen. Is altijd wel leuk daar, die oude gebouwen en leuke winkels.

Dit keer ben ik maar eens op de foto gegaan voor het oudste schoolgebouw van de VS. Ik ontbrak nog aan de collectie.

Om half zes zijn we weer gaan rijden. We moesten nog wel een stukje rijden voor we weer thuis zijn. Tevens was dit waarschijnlijk het laatste lange stuk autorijden, want we hebben voornamelijk nog Disney op het programma.
We zijn nu nog aan het kiezen of we morgen naar Animal Kingdom gaan of toch eerst Epcot.

Ach, jullie lezen het vanzelf,

tot morgen...

Dag 16: Disney's Magic Kingdom

2010-06-09T07:39:00.000+02:00

Vandaag is het dan eindelijk zo ver. Angelique gaat naar Magic Kingdom en ik mag mee.
We hebben ongelooflijk mooi weer vandaag. De beruchte weerman heeft het over een kans op neerslag van 0%. Klinkt goed, en er kan dus weinig misgaan. Let's GO!!
Uiteraard zaten we binnen het kwartier weer in Disney. Het is echt wonderbaarlijk, maar waar we ook heen willen, alles is maar een stukje rijden. We vinden dus dat we voor ons echt de ideale vakantiestek voor in Orlando hebben gevonden. Perfect.
Eenmaal aangekomen met de auto stappen we als Disney-veteranen zo in de tram op weg naar de ingang. Kaartje in de hand. Maarrrr, geen ingang maar eerder een overstap naar de shuttle. Een hightech monorail trein die je weer verder brengt naar het park zelf. Je moet het maar net weten allemaal.

Eenmaal binnen voel je gelijk de echte Disney sfeer. Overal gezellige muziek, en Disney figuren. en na vijf minuten lopen ziet ans ineens het KASTEEL. de Ohhhh's, Ahhh's & Wouwwww's waren niet van de lucht. En ik moet toegeven dat het een prachtig gezicht is. Lopend door de hoofdstraat van Magic Kingdom staat het kasteel recht voor je, je kunt het niet missen.

Wat je ook niet kunt missen zijn de enorme hoeveelheid kinderwagens in het park. Echt ongelooflijk veel. En daaruit kun je vaak direct het type park opmaken, het is een park voornamelijk voor de kleintjes. Maar dat wisten we van te voren, en ik kan best wel genieten van de enorm knappe oog voor detail in het park. Alles is nep maar het lijkt alsof het er allemaal al honderden jaren staat. Erg knap.

Als opwarmertje zijn we eerst in de Stitch attractie geweest. Een soort 4d avontuur met een hamster met 6 poten. Voor ons wel geinig, en voor sommige kinderen doodeng, aan het gegil te horen. En toen gelijk door naar Space Mountain. Zooo, 80minuten wachttijd. Ze hebben ook een nieuw Fastpass systeem, maar dat vonden we niet spectaculair werken. Op drukke dagen (en het was druk, ERG druk) zijn die Fastpass tijden zo snel vergeven dat wij bijvoorbeeld pas na 17:00uur aan de beurt zouden zijn. Nou, dan maar in de rij. We wachten wat af vandaag, maar space mountain hoort erbij. We willen niet weer een achtbaan missen. Halverwege de rij moet ik natuurlijk plassen, en dat is niet erg handig, zo midden in een donkere hal vol met mensen. Dan maar even ophouden. Nou, dat lukte nog maar net, en toen moesten we ook nog die achtbaan in. Een erg leuk ding trouwens. Hij is niet erg groot of snel, maar omdat je niets ziet lijkt het alsof alles als een razende gebeurt. Heerlijk die korte doordraaiende bochtjes. Ben gek op G-krachten, alleen moet de bril wel blijven zitten en draait mijn halve oog overuren. En nu als de bliksem uit dat ding en rap naar een toilet. Wat kan dat dan lekker zijn zeg!!!
Moet trouwens wel zeggen dat we de meeste toiletten en het restaurant waar we gegeten hebben niet erg schoon vonden. We zijn wel eens beter tegen gekomen in Florida. Maar het zal wel met de drukte te maken hebben. Het park zelf is wel zoals overal superschoon.

Hierna direct naar Big Thunder Mountain Railroad gegaan. Ook een achtbaan, maar nu speelt het zich af in een klein treintje tussen de bergen. Toen we er aan kwamen stond het bord met wachttijden op 70 minuten, maar wonder oh wonder, we hebben werkelijk nog geen 3 minuten gewacht. Ze stonden ons zelfs aan te moedigen om maar zo snel mogelijk door te lopen. Was zeker een goedmakertje voor die 80 minuten van Space Mountain. Een heerlijke achtbaan met leuke verrassingen trouwens. Wilde er nog wel een paar keer in.

Hierna in een andere favoriet van Ans uit Parijs. de "it's a small world" attractie. Je vaart met een bootje langs allemaal bewegende poppen, en ondertussen hoor je de hele tijd het zelfde deuntje: it's a small world after all.... Ik heb het zovaak gehoort dat het nu nog in m'n hoofd zit. Maar super leuk verder. Had er helemaal geen zin in maar ik ben aangenaam verrast. Goede keuze van Ans.

Tegen half acht begon het al stiekem aan weer wat drukker te worden in de hoofdstraat. Men bleek alvast een geschikt plaatsje te zoeken voor de show van 21:00uur. Je moet wel geduld hebben in Disney parken, hahaha. Dus wij ook maar vast een (achteraf niet heel strategisch) plaatsje gezocht voor de Main Street Electrical Parade. ERG veel lichtjes in de optocht. Disney is the KING als het gaat om show. Zoals alles hier weer prachtig om te zien en tot in de puntjes geregeld.

En hierna nog een half uurtje wachten voor het spektakel waar ik de hele dag op gewacht heb: het vuurwerk. Vanaf ons balkon hadden we al een paar keer een voorproefje gehad, maar als je het van dichtbij ziet, met alle lichteffecten erbij is het een enorm schouwspel. Op een gegeven moment leek het wel alsof het hele kasteel werd opgeblazen. Een perfect einde van de geslaagde dag.

Alleen moest direkt hierna iedereen het park uit en dat geeft ook spektakel hoor. Wat een drukte.

Er was nog iemand zo aardig om een kinderwagen tot bloedens toe in mijn achilleshiel te rijden. Was niet erg fijn.
Al met al was het vuurwerk om tien over tien klaar en waren we om twaalf uur weer bij de auto. Yep, het was een hele dag, maar wel de moeite waard.
het is nu alweer half twee en moet morgen weer vroeg op dus dit is het eerst maar weer,

tot morgen.

Dag 15: relaxdagje met een beetje shoppen

2010-06-08T05:09:00.000+02:00

Gisteren is het mede door mijn avontuur met de clip-on zonnebril best laat geworden, ca 1:30 uur of zo iets. Maar dat ding moest nu eenmaal in elkaar. Een flinke hoeveelheid extra lijm eroverheen gesmeerd omdat ik liever zeker van m'n zaak ben. En de clip-on heeft de hele nacht kunnen drogen, dat zou toch genoeg moeten zijn voor secondelijm ;) Vanmorgen was ie wel wat wit uitgeslagen van de lijm, maar als ik al geluk heb gehad met m'n ongelukje, is dat het het rechter glas was dat stuk gegaan is. En met dat oog zie ik toch helemaal niets, dus al is ie pimpelpaars met gele stippen, als ie het maar doet. En dat doet ie hoor. Ik mag weer Orlando onveilig maken. Hij is behoorlijk door mij getest en alles zit als een huis. En als extra maatregel gaat vanaf nu overal waar ik ga, de tube secondelijm mee. Dan maar knutsellen in het Disneypark, hahaha.

Vanmorgen was het behoorlijk regenachtig. Volgens mij had de weerman zich een dagje vergist. Omdat het de hele dag zou doorregenen en we nog wat gaar waren van alle indrukken van gisteren, besloten we een relaxdagje in te lassen. Morgen en de rest van de week zal het weer aanzienlijk opknappen en dan gaan wij er weer vol voor, maar voor nu is het 's morgens wat op het balkon zitten en als het regent snel weer naar binnen. Op een gegeven moment waren we daar wel klaar mee en besloten we maar weer eens te shoppen. En dit keer was de Florida Mall aan de beurt. Altijd één van onze favoriete malls geweest.
We parkeren de auto voor de SEARS en gaan daar dus als eerste even doorheen. Angelique ziet nog een leuk T-shirt voor mij hangen, maar we besluiten dat het 'm toch niet is. Ans hangt hem netjes terug, maar op dat zelfde moment stort echt letterlijk het hele kledingrek in elkaar. En daar sta je dan, met een bult kleren om je heen. We voelden ons behoorlijk lullig, maar het ging ECHT per ongeluk. Omdat er in de wijde omgeving niet één medewerker was te vinden en wij toch echt door moesten shoppen, besloten we om er dan maar stiekem tussenuit te piepen.
Moeten ze maar een beter kledingrek maken. Niet te hopen dat ze bij Extreme Home Makeover de zelfde bouwkwaliteit toepassen. (daar is SEARS de hoofd sponsor van)
Bij Dylans's Candyshop even wat inkopen gedaan, maar wat is leuke snoep toch enorm duur in Florida. Je hebt zo voor $30,- in de handen. Wel leuk was dat ze er echte Wilhelmina pepermunt uit Dokkum verkopen. Een echte exoot hier uit het hoge noorden. Bij de M&M's shop is het al niet veel beter, maar we moeten nu eenmaal nog een paar souvenirs hebben. Binnen stond Miss M&M (je weet wel, de groene) en kon je met haar op de foto. Wij dachten, eerst even afrekenen en dan op de foto. Maar toen we er aan kwamen zag ze ineens op haar klokje en als een speer was ze van het toneel verdwenen. Daar stond ik dan met mijn camera in de hand. Ik denk dat ze de overuren niet uitbetalen of zo ;)

Voor ans nog een paar heel leuke, Old School Adidas gekocht met een lekkere KNAL kleur. De hele Adidas store was alleen maar Old School thema. Uit de RunDMC tijd. Erg leuk om weer even Back in Time te gaan. Wat waren wij toch hip vroeger.

Om vijf uur hadden we het er wel weer gezien dus brachten we eerst de chocolade in veiligheid en hebben we nog even geshopt in de supermarkt bij ons om de hoek. Alvast wat speciale dingen ingeslagen om later weer in Nederland op te kunnen eten. Kunnen we nog even terugdenken. we kwamen ook nog een bakje Gummy beren tegen in de auto, maar die vonden de hitte niet zo'n goed idee.

Eenmaal thuis kwam ik een tot nu toe ongeopende kast tegen, en dan moet ik daar natuurlijk even inkijken. De kast heeft zo'n deur die in het midden scharniert, en terwijl ik hem open deed, had ik ineens de hele deur in de handen. Het is wel wat vandaag hoor, hahaha. Maar ik ga nooit op pad zonder mijn zwitsers zakmes en Buck-tool, en met mijn halve oog heb ik maar even voor restaurateur gespeeld. De deur draait weer als nooit te voren. Ik heb trouwens in New York ook al de airco op de kamer gerepareerd met de Buck-tool, dus never leave home without it.

Tot slot nog even onze tien uur show bekeken. Ze hebben sinds afgelopen zaterdag een nieuwe vuurwerkshow (summernightastic fireworksshow) bij Magic Kingdom, en die ziet er in ieder geval van afstand een stuk spectaculairder uit dan de 'oude' wishes vuurwerkshow.
We zijn zo benieuwd dat we er morgen heen gaan. Dat wordt voor Ans de grote dag, ze gaat naar HET kasteel. Wordt wel weer een latertje, het vuurkwerk is immers om 22:00 uur maar we gaan er weer voor.

Tot morgen.

Dag 14: Disney's Hollywood Studio's

2010-06-07T07:08:00.000+02:00

Eindelijk zijn we dan toch voor het eerst bij een Disneypark in Florida geweest. We zijn hier nu voor de derde keer en het moest er maar eens van komen dachten wij zo. Maar omdat we niet zo goed konden kiezen welk park het moest worden, hebben we maar 6 daagse passen gehaald, die geldig zijn voor alle 'gewone' parken. De waterparken vallen voor ons toch af.
En zoals al eerder gemeld zouden we vandaag als eerste naar Hollywood Studio's. Allen had de weerman vanmorgen bijna roet in het eten gegooid. Hij had zo'n negatief weerpraatje dat we er van uit gingen dat we kletsnat zouden worden vandaag. Echter, we hebben toch maar gegokt dat het mee zou vallen. En gelukkig hebben we de duur gekochte poncho's nog mooi in Leeuwarden liggen (lekker slim he) en de wegwerp poncho's in de verkeerde rugtas, dus we hadden wel wat om over te lachen op weg naar disney. De enige dag dat we dachten ze nodig te hebben en we hebben voor het eerst helemaal niets mee. Achteraf bleek de weerman trouwens een behoorlijke off-day te hebben gehad. We hebben niet een drup regen gehad en ook onweer bleef achterwege. zelfs rond 4 uur.
Als volleerde profs reden we het terrein op, en we hadden al tickets laten opsturen naar nederland, dus we waren binnen voor we er erg in hadden. Let the fun begin.
Als één van de eerste projecten dachten we eerst maar eens een kijkje te nemen bij de Indiana Jones live show. Prachtig om te zien hoe ze alles uit de kast halen om je te vermaken. En volgens mij doen ze in de VS dit jaar alles om ons blog vol te krijgen want halverwege de show hield één van de decorstukken er mee op. Ze kregen hem geen kant meer op. Even paniek op de set.

Wat nu, maar de show must go on, dus na een kwartiertje wachten hebben ze hem met wat overredingskracht en veel PK's aan de kant getrokken en konden we weer verder. We hebben genoten. Verder nog van alles gedaan en bekeken. Vooral ook naar mensen, want echt iedereen liep te puffen en hijgen op het park. Men deed echt alles om een beetje koel te blijven. Wij ook trouwens, we zijn zelfs in de Nardia show geweest om een beetje af te koelen. Die attractie sloeg eigenlijk nergens op vonden wij. Het was gewoon een grote movie-trailer en voor je het wist stond je weer buiten. maar je was wel even afgekoeld.

's avonds wilden we nog even in de enige achtbaan van het park, maar er stond een wachtrij van 80 minuten en dat was ons net even te gortig.

Dus dan maar vast in de LANGE rij voor de Fantasmic show. Het enige is dat die show pas om 21:00uur begint en het was nog net geen 19:00uur. Gelukkig mochten we al wel vrij snel alvast een stoeltje zoeken en konden we de tijd zittend proberen vol te maken. Nu zijn twee uren normaal best héél veel. Je kunt er een hele voetbal wedstrijd in bekijken bijvoorbeeld. Maar gelukkig zat er recht voor ons een vermakelijk Amerikaans gezin zodat de tijd wat sneller ging. Het was een vader & moeder met drie kinderen. Twee ervan waren zo mak als een lammetje, maar de derde had echt geen zin om 2 uren op z'n achterste te zitten. Gevolg, mama zegt nogal hard SIT DOWN. Waarop papa weer een boze reactie naar mama maakt. Waarop zei hem weer een sneer geeft, enz, enz. Erg vermakelijk, alleen hebben Ans en ik wel voor hun besloten dat ze maar eens in therapie moeten, hahaha.
Tot slot de Fantasmic show zelf. in één woord SUPER. We hebben eelt op de kont van het wachten maar de show was het waard hoor. Wat weten ze hier toch een mooie show voor de mensen te maken.

Alles was goed. we hebben het tot ruim 22:00 uitgehouden in het park maar vonden het toen toch echt wel genoeg. dus op naar de auto. Om naar buiten te gaan moet je door een soort draaihekje. En wat denk je, op het allerlaatst klapt een hekje terug tegen mij aan en KRAK daar lag mijn zonnebril opzetstuk voor de bril in tweeën. Foute boel. Normaal zou je zeggen, haal een nieuwe zonnebril, maar in mijn situatie is dat helaas niet zo eenvoudig. Ik kan gewoon niet zonder dat ding. Zonder dat ding ben ik aan huis gekluisterd hier. Dus ik heb wel even iets binnensmonds gevloekt kan ik je zeggen. Maar toen de gemoederen iets meer bedaard waren herinnerden wij ons dat we immers in de VS zijn en de Walmart gewoon dag en nacht open is. Dus wij onze TomTom (die het gelukkig nu goed blijft doen) naar de dicht bijzijnde Walmart loodsen. En daar twee tubes secondelijm en een schroevendraaier setje gekocht. Hij moet en zal weer klaar.

Thuis snel geprobeerd te plakken, en ondanks dat het er niet echt strak uitziet lijkt het erop dat ik morgen weer in de zon mag. Voor het eerst in mijn leven heb ik secondelijm die ook werkelijk iets anders lijmt dan alleen vingers.
Dus al met al een supergeslaagde dag, maar het is hier nu 1:00 uur dus ik rond af en ga naar bed.
tot morgen.

Dag 13: Gatorland

2010-06-06T02:38:00.000+02:00

Vanmorgen toch maar even de wekker gezet want we moeten ons niet verslapen, hahaha.
Volgens mij is dat wel uniek voor Nederlandse toeristen. De meeste vakantiegangers zijn over het algemeen al erg vroeg wakker, maar wij kunnen overal slapen ;)
Vanmorgen dus door de wekker wakker geworden en na een ontbijtje besloten we om maar eens een kijkje te nemen bij Gatorland. We hadden al kaartjes besteld en het zag er weer naar uit dat het in de middag raar weer zou worden, dus Gatorland is een goede keuze.

En heerlijk is dat alles hier lekker dichtbij ligt. Als we de Dodge een kwartiertje op z'n staart trappen zijn we overal waar we zijn willen, ideaal. Nou valt dat op z'n staart trappen wel mee trouwens. Bij stoplichten zijn we meestal wel als eerste weg maar na honderd meter vind de Dodge dat het alemaal wel snel genoeg gaat, en gaat de gang er uit. Helaas geen V8, wat toch altijd nog eens mijn droom blijft om in te rijden, maar een vierpitter die duidelijk moeite heeft met zijn overgewicht. Maar aan de andere kant is ie wel relatief zuinig en hij heeft ons overal prima gebracht en (heel belangrijk) de airco doet het.
Na een kwartiertje dus waren we bij gatorland, en bij de kassa werd ons direct gevraagd of we toevallig ook wilden Gator Wrestlen, oftewel zitten op een echte alligator. En wat dacht je dat er gebeurde??? Angelique zei direct: Tuurlijk, doen we. Ans, die bang is voor alles dat ook maar een beetje op een insect of spin lijkt, wil doodleuk op een alligator. Het zou mij benieuwen.
Eenmaal binnen blijkt het best wel een aardig groot park te zijn. Hier kunnen we ons wel een paar uurtjes vermaken.
Eerst eens typisch Amerikaanse show gezien waarbij twee mannen elk de alligators stukken kip voeren, en ze proberen de gators zo hoog mogelijk uit het water te laten komen. En laat dat nu verrassend hoog te zijn!! ongelooflijk hoeveel energie er ineens in de meest luie beesten van Florida zit. Ze springen zeker een goede meter uit het water.

Daarna eerst maar weer even wat drinken gekocht want het is vandaag ongelooflijk heet, of beter gezegd vochtig. Ik sprak iemand uit Phoenix, Arizona, en zelfs die man vond het hier warm. En dat wil echt wel wat zeggen. Drinken is dus het motto, maar gelukkig kun je dat echt overal in Florida. Als ze hier ergens héél goed in zijn, is het wel het opdrinken van enorme hoeveelheden drinken. Zelfs tijdens het winkelen in 'onze' publix kun je gewoon voor onderweg even een halve liter gratis meenemen, want je zult maar dorst krijgen tijdens het winkelen.
Enfin, hierna zijn we in het treintje gaan zitten, dat rond het park moest brengen. Alleen, je begrijpt het al, dat liep halverwege het traject even anders. Onze trein had in een bocht ineens geen tractie meer, en dat was dus dat. Alle wielen van de 'locomotief' draaiden keurig in de ronde maar we kwamen niet meer vooruit. De oplossing: er moest even geduwd worden. Yep, ouderwetse spierkracht bracht onze loc weer op gang en konden wij ons rondje afmaken. Heerlijk als het allemaal net even iets anders gaat.

Hierna kwam het grote Rookie Wrestling met onder andere Angelique in de hoofdrol.
Voordat de meester zelf liet zien wat ie kon, mochten de dapperen onder ons het ook proberen. Komt u maar. En wat dacht je? Ze stapt er zo naar toe, maakt nog even een babbeltje met de helper, en HUP, zitten op die gator. Gewoon, zonder angst of wat dan ook. Even professioneel de handjes om de bek vastmaken, en dan laat de helper je gewoon helemaal alleen op een echte alligator zitten.
Petje af hoor. Ik vond het héél dapper van Angelique.

Na nog een aantal andere vrijwilligers liet de meester het echte werk zien met een nog grote exemplaar. En ongelooflijk wat zijn die beesten sterk. Het was best een grote man en de gator woog volgens hem zo'n 150 tot 200 pond, maar toen ie op z'n rug zat liep ie zo met die gast door de ring.
Daarna natuurlijk het stoere deel van de show. Kin op de bek, alligator op de rug, enz. Eigenlijk is het niet mijn ding, maar het is wel leuk om het een keer te zien, en de gators zien er niet slecht onderhouden uit, dus ze zullen het wel niet erg vinden.

Hierna kwam de parkietenkooi. Ja, het verschil kan niet groter. Je mocht in een kooi met misschien wel 200 parkieten, en dan kon je natuurlijk iets lekkers kopen om ze dat te geven. Leuk om eens te doen. Zodra je een stokje in je handen hebt, heb je vrienden. Trouwens, het rubber van onze schoenen vonden ze net zo lekker.

Hierna nog even een bezoekje gebracht aan vier unieke alligators. Ze zijn namelijk helemaal wit. Het lijken wel albino's alleen hebben ze geen rode ogen.
Eigenlijk kun je ze qua uiterlijk nog het beste met witte chocolade vergelijken.

Kwart voor vier hadden we het wel gezien. Het begon weer donker te worden (al is de regen dit keer grotendeels uitgebleven) en we waren gaar gekookt. Onderweg gaven de borden 104 graden Fahrenheit aan, wat neer komt op ca. 40 graden Celsius voor jullie europeanen, hahaha. Warm genoeg dus. Snel naar huis en in het bubbelbad.
Oh, wat hebben wij het toch goed.

Morgen hebben we dan eindelijk onze eerste kennismaking met Disney in het verschiet.
We hebben bedacht eerst maar naar Disney's Hollywood Studio's te gaan. We hopen een goede keus, al komen de andere parken ook nog allemaal.

Groetjes, en wederom bedankt voor alle superleuke reacties.

Dag 12: Shoppen en naar Old Town

2010-06-05T05:28:00.000+02:00

Het gaat hard. Dag 12 is al weer aangebroken, en we voelen ons helemaal thuis in ons nieuwe paleisje. Zo erg zelfs dat we pas kwart voor 10 wakker werden, maar dat was niet erg want de koelkast was toch al vol en het weer werkte waarschijnlijk toch niet mee om er ons eerste dagje Disney van te maken. No problem, op 5 minuten rijden hebben we de Premium Outlet store dus het wordt 'shop till you drop' part 2, hahaha. Maar eerst een lekker ontbijtje maken in onze eigen keuken, ideaal.
Ik heb hot cacao met marshmallows gehaald, dus lekker een kopje hete chocomelk bij het ontbijt, en toast, en cereals, en koffie, en knakworstjes. Kortom het was hier wendy's.

En toen naar Premium Outlets. Het was er een gekkeboel, bijna geen plaatsje meer te vinden voor de Dodge, op een toch wel enorm groot parkeerterrein. Maar uiteindelijk eentje gevonden, ook nog vlak bij een ingang en direct naast de NIKE store. En da's foute boel, de CreditCard ging er gelijk al aan.

En verder veel Jeans en parfum, enz gekocht. Het shoppen lukte ook dit keer weer aardig.
Midden in de mall stond een Israëlische verkoper dingen te verkopen om je nagels mee mooi te maken. Meestal is het de kunst om zo snel mogelijk door te lopen, maar dit keer bleef Ans toch maar eens kijken, en dan ben je aan de beurt. Voor ze het wist waren haar nagels van dof naar super glimmend getransformeerd, alsof ze in de blanke lak zaten. En da's mooi want in haar werk (in de zorg) mag je geen nagellak op hebben, maar dit is bijna het zelfde effect, dus ook maar inpakken dat setje.
Laat ie nou ook nog iets tegen likdoorns te hebben. Je snapt het wel, we moeten niet elke dag shoppen want dan zijn we halverwege de vakantie blut ;)

Rond vier uur gingen we weer richting het hotel, en je kunt de klok er bijna op gelijk zetten, gelijk barste er weer een enorme onweersbui los, net toen we bijna bij de auto waren. Er hing zelfs even een heel dreigende lucht boven het parkeerterrein, wat een mooie foto opleverde. Het leek wel het begin van een twister.

Thuis hebben we de oven maar weer even aangezet om een snelle snack naar binnen te werken (chicken fingers met mayo en ketchup), en ondertussen besloten we om maar eens in Old Town te kijken, mede naar aanleiding van de recensies op het Florida forum. En ik moet zeggen dat we er ons best vermaakt hebben. Lekker rondlopen in een winkelstraat alsof ie zo uit het wilde westen komt, en er omheen is een hele kermis gebouwd met zowel nieuwe als ook erg oude attracties. Midden in Old Town was een man bezig met het maken van echt prachtige landschappen met alleen maar een paar ordinaire verfspuitbussen, een paar oude kranten en een paar kommen. we hebben er even ademloos naar staan te kijken, maar wisten ook dat we toch niet zo'n kunstwerkje veilig mee naar Nederland zouden krijgen, helaas.

En om 9 uur rijden er op vrijdag een heel konvooi opgepimpte auto's achter elkaar aan door de smalle straatjes, en dat wilden wij natuurlijk ook mee maken. Dus mooi op een bankje gezeten en afwachten maar. Echter, voordat ze begonnen kwam eerst het Nationale volkslied voorbij, en als bij donderslag stond iedereen op. De petten gingen af en de hand op de borst. Van schrik zijn we ook maar gaan staan, hahaha. Ja, het blijven rare mensen, die Amerikanen. Maar qua eenheid kunnen wij er nog wel wat van leren.
Ik heb genoten van de parade met alle V8 motoren, en Ans probeerde het ook maar de meeste vrouwen hebben nu eenmaal niet zo veel met auto's dus er lekker over praten gaat helaas niet zo goed.
Al met al is het ons zo goed bevallen dat we er ook nog een keertje op een Zaterdag heengaan, dan rijden er nog meer en vooral veel oudere auto's door Old Town.

Eenmaal weer thuis waren we nog net op tijd voor het Disney vuurwerk, en tijdens het instellen van mijn camera zag ik zelfs het beroemde Disney kasteel op de foto's verschijnen. We zitten dus ECHT dichtbij.

het Disney kasteel is het blauwe vlekje links op de foto.

Dag 11: op weg naar Orlando

2010-06-04T03:51:00.001+02:00

Zo, het is zo ver. We gaan st. Pete Beach al weer verlaten en verruilen voor Orlando.
Maar niet voordat we eerst nog even afscheid genomen hebben van het strand en het SUPER mooie uitzicht daar.
Het heeft ons prima voldaan hier, al was het wel allemaal wat oud binnen, maar het was van alle gemakken voorzien, en alles deed wat het moest doen.
Omdat we voor 11 uur weg moesten zijn en we officieel pas na 4 uur in het resort in Orlando kunnen, leek het ons wel een leuk idee om even langs het Florida Aquarium te rijden.

Het ligt precies op de route, en visje kijken is altijd wel leuk. Het zag er van buiten veelbelovend uit, maar eenmaal binnen viel het allemaal toch behoorlijk tegen. Het was er niet groot, vaak ERG donker, je werd gek van de vervorming van de plexiglazen ruiten en het was er bezaaid met schoolkinderen die de tijd van hun leven hadden. Alleen al deze ingrediënten tezamen maakt het voor mijn halve oog een hele opgave om er nog iets van te maken, en na enige tijd begon ik gewoon wat draaierig, en licht in het hoofd te worden, en dat is voor mij het signaal om de nooduitgang op te zoeken (figuurlijk dan). Dan maar wat eerder in Orlando.
Op weg naar Orlando zag je de lucht redelijk betrekken, maar dat is hier niet heel bijzonder, vooral niet zo rond halverwege de middag. Gelukkig bleef het de hele weg droog.
Als speciale traktatie voor ons, lootste ik ons voor we naar het hotel gingen even over International Drive, om alvast wat in de stemming te komen, en wat oude beelden op te halen. Het blijft een boeiende straat, je verveeld je er geen seconde.
Vlak voordat we bij ons hotel kwamen doemde er een enorm gebouw op in de verte, en ik zei nog tegen Angelique dat die wel eens van ons kon zijn. En inderdaad, het klopte ook nog. Wat een imposante verschijning. Een flatgebouw van 14 verdiepingen hoog, en net één jaar oud.
Toen we ons wilden inchecken bleek onze kamer inderdaad nog niet helemaal klaar te zijn, dus moesten we even wachten. Ik besloot met m'n Iphone even contact met het (gratis) internet te maken, en kreeg onmiddellijk een pushbericht over Joran van der Sloot. Hij is groot nieuws hier en ik hoop dat ze hem goed te grazen nemen in Peru. En daarna kreeg ik via een weer-app een berichtje van de national weather service dat er slecht weer op komst was. Veel onweer, hagel en windstoten tot ruim 60 mijl per uur.
Nou, dat klopte precies hoor. Het begon toen we nog in de lobby zaten te wachten, en toen er mensen naar binnen wilden sloegen de kroonluchters zo'n beetje tegen het plafond in de lobby. Alle papieren waaiden van de check-in desk, en iedereen stond elkaar aan te kijken van, wat gebeurt er nu dan toch allemaal?? Eenmaal in het appartement gekomen (op de 11de verdieping dus we zitten weer lekker hoog) nog wat foto's van het noodweer gemaakt.

Op elke TV zender werd het programma onderbroken voor de weerswaarschuwingen, dat zit hier perfect in elkaar. Maar gelukkig was het van korte duur, één uurtje verder was het alweer een stuk rustiger.

En het appartement zelf, wat kan ik er van zeggen. WAT MOOI.

We hebben echt alles wat een mens kan wensen. 3 grote LCD TV's, twee slaapkamers, een bubbelbad, een gewoon bad, dubbeldeurs koelkast met ijsmachine, was/droog combi, vaatwasser, grote eettafel, oven, magnetron, twee badkamers, en een groot balkon vanwaar we als het goed is mooi het Disney vuurwerk in de verte kunnen zien, maar daarvan houden we jullie nog op de hoogte. Kortom hier gaan wij ons uitstekend vermaken de komende 11 dagen.

Update: het is net 10 uur geweest hier, en nog snel even een paar fotootjes vanuit de hand gemaakt van het vuurwerk. Mooier werk volgt ;) Ja, we kunnen het inderdaad elke avond bekijken. Wat is het toch mooi dat alles zo mooi op z'n plaats valt deze vakantie.

tot morgen...

Dag 10: SHOPPEN!

2010-06-03T05:08:00.001+02:00

Het is er toch van gekomen hoor. We hebben ons 9 dagen weten in te houden maar dankzij de tip van Sonja (waarvoor nog bedankt) hebben we besloten om vandaag eens lekker ouderwets te shoppen in de tyrone square mall. We hadden er nog nooit van gehoord, maar we hebben ons er uitstekend vermaakt. Niet te groot en niet te klein, met een food-court en alle winkels die het voor ons leuk maken, dus de Credit Cards hebben het even zwaar gehad vandaag.
Maar hé, Florida zonder shoppen is geen Florida, en ze hebben hier zooooo veel keus. Gevaarlijk gewoon.
Vooral toen we langs de Victoria's Secret winkel liepen was Ans niet meer te houden.
It's like a candy store for me, zei ze tegen de verkoopsters, en die hadden volgens allemaal het zelfde gevoel want ze knikten instemmend. Handig zijn ze ook, met het verkopen. Voor je het weet meten ze je op (Ans dan) en sta je in de paskamer, waar ze zich gewillig liet heen voeren, en ik hoorde later dat ze zelfs in de paskamer met een hele collectie voorbij kwamen voor als die ene niet paste. Gij zult kopen, is het motto hier. En inderdaad, wij hebben gekocht, hahaha.

Verder een jurk voor Ans en een paar T-shirts voor mij gekocht, want alles was, zoals gewoonlijk, nogal behoorlijk afgeprijsd bij de JC Penny en Macy's. tot ruim 50%. Verder nog een hoofdtelefoon gekocht bij Sears voor op de terugweg, want die van mij heeft de heenreis niet overleefd. (wat krijg je daar trouwens altijd onbenullig lange kassabonnen)
En oh ja, voordat ik het vergeet, we kwamen voorbij een snoepwinkel waar ze ook Tweety poppen hadden, en dat is alweer zo'n gevaarlijk onderwerp voor Angelique. Tweety en Ans hebben een hechte band.
Dus Ans een Tweety en ik kreeg om het goed te maken een ENORME lolly, zodat ik thuis nog eens aan deze SUPER vakantie kan terugdenken, als ik mijn tanden er in zet.

Verder bij de Subway nog een heerlijk broodje Black Forest Ham & Turkey Breast gehaald. Die dingen vinden wij geweldig, en is nog voedzaam en enigszins gezond ook, al zal die halve liter dr. Pepper dat wel weer compenseren.

Eenmaal uit de winkel snel even de standaard procedure uitvoeren. Die is als volgt: eerst snel de auto starten, en vervolgens zo snel mogelijk de airco op FULL, en pas dan de normale zaken als je spullen inpakken, omdat je anders lekker wegsmelt in de auto. Eenmaal op gang houdt de airco het goed bij hoor, maar het is hier de laatste dagen behoorlijk warm. De temperatuur komt overdag tot 34 graden met een gevoelstemperatuur van 44 graden, dus dat wil wel bakken.
Maar we klagen niet hoor, dit is VÉÉL beter dan al de regen die we vorig jaar hebben gehad. Je gaat naar Florida voor de zon en dit kun je verwachten.

We hadden al een paar dagen de Dolphin Racer voorbij zien varen. Dit is een mega grote speedboat die op zoek gaat naar dolfijnen (vandaar de naam, hahaha), en dat leek ons, zo op de laatste volle dag ook nog wel even leuk om te doen.
En het is niet ver van zowel de tyrone square mall als ons hotel, dus op naar de racer. Maar toen we er aankwamen was alles er zo dood als een pier. Erg vreemd, de boot lag er wel, maar alles was er zo verlaten dat het leek dat er in weken niemand geweest is. En er stond verder ook niets aangegeven, dus dat was even jammer.
Maar niet getreurd, dan maar even sight-seeing in st. Pete zelf doen.
De weg er naar toe is wel leuk (central Ave), er is onderweg genoeg te zien.
In st. Pete zelf zijn we even door een paar parken en een grote jachthaven gelopen, en genoten van het uitzicht over de baai en de pier van st. Pete.

We werden overal zeer vriendelijk ontvangen door een heel arsenaal aan eekhoorns, die zo nieuwsgierig waren dat ze bijna op je schoot gingen zitten. Erg leuk om te zien.

Verder kamen we zowat de hele tijd een ijsco-auto tegen. Je weet wel, zo eentje die de hele tijd een vreselijk irritant deuntje uitkraamt en een raar uitziende verkoper achter het stuur heeft, en vreemd genoeg moesten we alle twee ineens aan een horrorfilm denken, alleen weten we niet meer welke. (misschien IT).

Vanavond hebben we alweer voor het laatst van de zonsondergang genoten hier.
heel apart, het strand is rond 8 uur 's avonds nog drukker dan overdag, en er werd deze keer zelfs geklapt toen ie onderging, maar dat gaat ons net even te ver.
Morgen de niet zo lange reis naar Orlando, waar we nog 11 dagen mogen verblijven.

Dus tot morgen, en zoals altijd bedankt voor de leuke reacties.

Dag 9: myakka river state park en Sunshine Skyway Bridge

2010-06-02T05:14:00.001+02:00

Het is nu officieel hoor, we zijn onthaast. Gisteren was het hier nog smoordruk maar vandaag is voor de gemiddelde amerikaan de gewone werkweek weer begonnen, en dat houdt in dat het hier in één klap ERG rustig is.

We waren in het hoofd nog wat aan de drukte en hectiek van eerst New York en later Miami gewent, maar we zijn allebei blij met onze keuze van de afwisseling tussen de drukte en daarna het relaxen. Al staan er over een weekje nog wel wat Disney-dagen op het programma ;) maar dat doen we ook heerlijk op ons gemak.
Het leven in st. Pete Beach is compleet anders dan dan in Miami, laat staan New York.
Vooral in New York wordt je geleefd, en hier heb je alle tijd van de wereld, althans zo voelt het. Een stukje paradijs op aarde.

Vanmorgen lekker ontbeten op de kamer met vers spul, gekocht bij onze favoriete super, en daarna besloten we eens een kijkje te nemen bij het myakka river state park.
Alweer een park zul je misschien denken, maar dit park is echt compleet anders dan de Everglades. Overal mooie hoge bomen, die soms bedekt zijn met een soort klimop of mos waardoor ze een wat spookachtige uitstraling krijgen.
En hoge bomen betekent lekker wandelen in de schaduw, en dat voelt erg goed.
Ze hebben hier een soort loopbrug gebouwd midden in het bos, waardoor je door de boomtoppen heen kunt lopen en aan het eind een uitkijk toren hebt met uitzicht over het park.

Terwijl we weer in de auto zaten en verder reden door het park hadden we het er net over dat je toch wel weinig grote beesten ziet, en verdraait, in een oogwenk zag ik een echt hert lopen, alsof ze daar was neergezet om ons ongelijk te bewijzen.
Prachtig om zo'n beestje door de bossen te zien struinen. En om het verhaal nog mooier te maken zagen we kort daarop ook nog een mama hert met een echte Bambi erbij. En dat was zoooo schattig om te zien. Onze hele dag was goed.

Daar is BAMBI. Disney in het echt...

Omdat we tijdens ons ritje naar myakka river state park zowel op de heen als de terugweg over de Sunshine Skyway Bridge komen leek het me wel een leuk idee om die brug nu eindelijk eens wat beter te bekijken. En dat kan erg mooi, want zowel aan de noordzijde als de zuidzijde zijn de restanten van de oude brug nog toegankelijk, voornamelijk voor hobbyvissers. En dus de verdwaalde toerist.
Natuurlijk moesten we wel weer even $3,20 aftikken om de pier op te mogen, maar het uitzicht op de brug is indrukwekkend hoor.
Nu konden we eens goed van de zijkant bekijken waarom onze tuftuf zo moeizaam bij die bult opkomt. Want ondanks dat Angelique steeds plankgas naar boven rijdt beginnen we beneden met ruim 75 mijl per uur, terwijl onze tuftuf uiteindelijk nog maar net 55 rijdt als we boven zijn.
De Dodge is duidelijk meer Show dan GO. Maar verder rijdt ie als een speer hoor, en er zijn toch geen bergen in Florida. En ik heb 'm al beloofd dat ie niet meer die verdraaide bult op hoeft.

onze tuftuf , oog in oog met z'n grootste angst.

Tot slot hebben we vanavond lekker gegeten in het Spinners restaurant op de 12de verdieping van ons hotel. Het Grand Plaza Hotel is het hoogste gebouw van st. Pete Beach, dus je ziet overal prachtig over heen, en het mooiste is dat het hele restaurant langzaam rond draait terwijl je eet. In 1,5 uur ben je één keertje helemaal rond, en heb je dus tijdens het eten een prachtig uitzicht over het strand, en even later de baai van st. Petersburg en dan Tampa op de achtergrond met Tropicana Field. Leuk om mee te maken.

Dag 8: Lekker een dagje helemaal niets.

2010-06-01T03:53:00.000+02:00

Vandaag is er niet zo veel te melden voor de verandering.
Wij slapen heerlijk hier aan de andere kant van de wereld, en waren lekker laat wakker (9:30) En vanmorgen hadden we allebei helemaal geen zin om ook maar iets te doen. Dat krijg je in zo'n omgeving. Alles en iedereen is hier relaxed, en wij doen lekker mee met relaxed doen. Dat kunnen we prima hoor. Alleen het strand is overdag voor mij een No-Go vanwege het wel héél schelle licht aan de ogen, maar het blijkt dat we een kamer met balkon hebben die bijna de hele dag in de schaduw zit. En ik kan jullie vertellen dat dat ERG lekker is hier, want de zon is zoals altijd gevaarlijk fel en krachtig. De UV-factor bedraagt 11 en dat staat voor extreem, binnen 15 minuten kun je al behoorlijk verbrand zijn.

En omdat we gisteren in de Everglades ook al behoorlijk geroosterd zijn, komt die schaduw heerlijk van pas.
Hebben we dan vandaag helemaal niets gedaan?? Jawel hoor, sportief als we zijn, zijn we vanmiddag lopend naar de Publix gegaan. Ja, echt waar. Lopend. En dat is toch wel behoorlijk uniek in de VS hoor. Toch nog even de beentjes strekken.
Grappig was het voorval met de inpak dame. We waren bij de kassa met onze nieuwe Publix tassen, en Angelique had het idee om haar mee te helpen de boodschappen in te pakken. Ze stond compleet verbouwereerd te kijken wat er gebeurde. Ze had dit nog nooit meegemaakt. Een klant die zelf de boodschappen inpakt. Ja, het is een rare wereld hier, als je het niet gewend bent.
Dit was echter wel zo'n beetje het alles wat ik jullie van vandaag kan vertellen.
Heerlijk, hier kun je oud worden.

tot morgen, en iedereen bedankt voor de leuke reacties

Dag 7: van Miami naar st. Pete Beach

2010-05-31T05:11:00.002+02:00

Vandaag is de dag van de grote verhuizing. Toch wel een dikke 400 kilometer.
Eerst maar even wat inkopen gedaan bij de publix en de tank was een heel eind leeg en dus nog maar even getankt voor de 'grote oversteek'.
Dit keer eens geprobeerd met de creditcard te tanken, maar het bleef helaas steken bij de postcode die je moet invoeren.
De beroemde 90210 postcode pakte ie niet en de lokale ook niet. Ik zal wel iets verkeerd gedaan hebben, maar ach, who cares?
Wij gaan het liefst via de Tamiami Trail van het oosten naar het westen. Dan zie je nog eens iets onderweg. Snelwegen heb je thuis ook genoeg.
En omdat we toch nog een kaartje voor de Everglades hadden, besloten we ook nog maar even via Shark valley de Everglades te bekijken. Ze hebben daar een soort bus, waarmee je een twee uur durende rondrit door de Everglades kunt maken. En dat hadden we nog nooit gedaan, dus hup, de bus in.
In de bus zat een jongeman die park ranger was en je dus van alles kon vertellen over de Everglades.
Hij vertelde met handen en voeten, en op een gegeven moment stopte de bus, waarna hij spontaan de schoenen uittrok.
Ik dacht nog, die loopt zo tussen de alligators het water in. En dat was ook zo, alleen had ie een vrijwilliger nodig die meedurfde.
En wie dacht je dat ie voor ogen had? Juist ikke, zei de gek.
Hij probeerde me nog bang te maken door te vertellen wat er allemaal in het water kon zitten, maar hé, niks van dat alles en hup in het water.

De rest mocht mooi in de bus blijven zitten, en als ze iets bedreigends zagen, moesten ze maar even een seintje geven.
Het was wel een leuke, aparte ervaring, zo met één half oog een soort wadlopen tussen de alligators, al ging ik er stiekem wel van uit dat ie deze plaats niet voor niets had uitgezocht.
Na afloop werd ik door de rest van de buspassagiers getrakteerd op een applaus, als had ik een heldendaad verricht.
Op de terugweg nog een alligator op het droge zien liggen, waar de bus vlak langs reed. Het blijven rare beesten, ze bewegen de meeste tijd helemaal niets, maar je weet nooit wat ze in het zin hebben.
Na dit avontuur, snel weer in de auto en rap naar het nieuwe hotel. En ook hier is het weer stervende druk. Volgens mij is er in heel st. Pete Beach niet één hotelkamer meer te krijgen.
Maar onze voorbereiding heeft weer vruchten afgeworpen, want wij zitten andermaal toppie. Al zitten we nu nog maar 4 hoog, hahaha.

Ans demonstreert ons nieuwe uitzicht
's Avonds zijn we als een soort welkom getrakteerd op het vuurwerk waar ik het gisteren nog over had. Prachtig, om zo vanaf je balkon vlakbij een vuurwerk show mee te maken. Op Memorialday weekend gaan alle registers los bij de amerikanen.

tot morgen.

Dag 6: via Miami South Beach naar Butterfly World

2010-05-30T04:00:00.000+02:00

Vandaag hadden we tegen beter weten in een briljant idee. We gaan even op Ocean Drive kijken. Nou, ik kan je nu met zekerheid vertellen dat je dat niet hoeft te proberen in Memorialday Weekend.
Alles zit nu al potdicht en Ocean Drive is een No-Go voor de auto. Je kunt het vergelijken met 4 dagen Koninginnedag (en nacht) in Amsterdam. Alles en iedereen is gek of doet gek.

En ineens wordt je er weer even aan herinnert dat amerikanen enorm luidruchtig kunnen zijn als ze eindelijk een los mogen. Niet dat ze vervelend zijn trouwens, ze blijven altijd beleefd naar een ander, maar je moet wel van drukte houden.
En na een kijkje op Collins Ave hebben we maar besloten om de drukte te ontvluchten en eens een kijkje in Butterfly world in Coconut Creek te nemen.
Memorial Day weekend is voor Amerikanen, en wij gaan ze niet voor de voeten lopen.
Trouwens, Memorial Day zelf zijn we al in St.Pete Beach en kunnen we 's avonds op het strand van prachtig vuurwerk genieten, maar dat is voor later.
Eerst de vlinders. Op het eerste gezicht misschien niet een super attractie, maar eenmaal tussen de vlindertjes kom je heerlijk tot rust en zie je de ene nog mooier dan de andere. Wij hebben ons er in ieder geval prima vermaakt.

Alleen onze Leeuwarder TomTom had op de terugweg weer een terugval, helaas. Hij snapte er helemaal niks meer van, en we zijn op aanwijzing van TomTom diverse overbodige tolpoortjes tegengekomen. Dus dan maar even vertrouwen op het menselijke kompas en het handige feit dat ze hier alles in rijrichting aangeven, noord, oost, zuid, west. Wij moesten naar het zuiden, dus een paar keer links en rechts, en voor we het wisten hadden we weer bekent terrein voor ons. En gelukkig was TomTom ook weer bij de les, dus kon ie ons mooi naar onze favoriete supermarkt sturen, de Publix. Eindeloos veel keus in vers. Ideaal voor vakantie.
Eenmaal weer thuis gekomen nog even door Downtown Miami gewandeld richting het American Airlines Arena. Hier bleken de Backstreet Boys op te treden, en op de zwarte markt werd ons gelijk tickets aangeboden. 2 stuks voor $30,- vast te mooi om waar te zijn en trouwens, wat moet ik daar, heb liever Sensation Black, hahaha.
Morgen een lange rit naar St. Pete Beach. En nu maar hopen dat er geen olie op het strand ligt.

Tot morgen....

Alleen op de foto's klikken als je van natuur houdt ;)

Dag 5: de Everglades

2010-05-29T03:04:00.002+02:00

Vandaag doen we het lekker rustig aan. En zo hoort het in Miami.
Het gehaaste leven van New York staat haaks op het leven in Florida. Alles gaat een tandje langzamer. En dus passen wij ons aan.
Eerst lekker uitslapen, en vervolgens genieten van een kopje koffie terwijl we van ons uitzicht genieten.
Door Memorialday Weekend loopt letterlijk heel Miami vol met feestvierende mensen, en omdat wij ons niet helemaal in die stemming voelden, besloten wij om maar weer eens naar de Everglades te gaan. Dat blijft altijd een prachtig stuk natuur, zo vlakbij de grote, drukke stad. Het contrast blijft me altijd verbazen. Zo zit je midden tussen een paar miljoen mensen, en een klein uurtje verder sta je oog in oog met een echte, wilde alligator, en lijk je wel alleen op de wereld te zijn.
Eenmaal aangekomen op de visitors parkeerplaats van de Everglades stuitten we wel op een eigenaardigheid van onze Dodge.
Als je de auto uit gaat springen automatisch alle deuren van het slot. Maar als je hem dan weer met de sleutel wilt dicht doen, gaat alleen de deur op slot waar je de sleutel in gestoken hebt. (ja, deze moderne Dodge heeft helaas een ouderwetse sleutel en geen knoppenkastje) Met als gevolg dat we in het begin steeds alle deuren handmatig en stuk voor stuk op slot moesten doen. En dat is niet handig.
Dus terwijl we besloten hadden om op de terugweg maar weer even langs Dollar te rijden, kwamen we op een blijkbaar amerikaanse oplossing voor centrale portier vergrendeling. als je uit wilt stappen kun je met een knopje in de auto alle deuren weer op slot doen, en kun je gewoon je deur dicht doen en alles is op slot. Lekker praktisch en je moet vooral niet vergeten je sleutel in de auto te laten, maar voor nu vinden we het wel best. We hechten al een beetje aan ons 'beesie' en willen liever niet ruilen voor iets waarvan we niet weten wat het wordt.

Ans bij onze 'eigen' Dodge Journey

De Everglades zelf waren weer mooi als altijd. En we hadden er ook weer regen als altijd, hahaha. Dat krijg je als je in de regentijd gaat. Maar Florida neemt de ingang van de regentijd wel erg letterlijk, ze hadden van ons best nog een weekje mogen wachten ;)
En gelukkig hadden we de poncho's gewoon in het hotel gelaten, want die zouden we vast niet nodig hebben. Inderdaad lekker handig, maar we zijn niet van suiker en gelukkig regent het nooit erg lang.
We hebben gelukkig ook weer een paar alligators 'gescoord', want een Florida vakantie is voor ons niet compleet zonder een wilde alligator te hebben gezien.
En we hadden ineens een paar grote kraaien als vriendjes, die luidkeels lieten horen dat ze best wel iets te eten van ons wilden hebben. Toen wij aan hun smeekbede toegaven werden ze helemaal overstuur en vlogen ze het liefst in onze auto, dus de ramen deden we maar weer dicht, want we hoefden niet een kraai mee terug naar Miami. Dat geeft zovel rommel en veren in de Dodge, hahaha.

tot zover vandaag...

Dag 4 vervolg: we zijn in Miami..

2010-05-28T04:53:00.002+02:00

Ondertussen zijn we al weer veilig aangekomen in Miami.
De vlucht was op zich weinig spannend, alleen voor vertrek kwam er van de piloot een mededeling dat er een vreemde computerstoring was, en dat ze het probeerden op te lossen langs de taxibaan. Als dat niet lukte zouden we weer terug moeten.
Ondertussen werd er een dringend verzoek gedaan om alle mobiele telefoons uit te schakelen. Iets wat altijd moet als je gaat vliegen maar waar ik eerlijk gezegd weinig waarde aan hechtte.
Maar warempel, iemand had z'n Blackberry nog aanstaan in de rugtas, en nog geen 5 seconden nadat de Blackberry uit was kwam er vanuit de cockpit het signaal dat het probleem plotseling verdwenen was en we gelukkig door konden. Zou het dan toch??
Het zal wel te maken hebben dat we dit keer op rij 13 zaten, hahaha.

Take off van JFK

En dan het grote Dollar Express avontuur. Nou, dat was eigenlijk niet echt een avontuur. We waren zo aan de beurt, nog voor we het bordje Express hadden gevonden.
De aardige mevrouw die ons hielp zag gelijk dat ze met professionele Deekers te maken had, en er werden dus geen 'aanbiedingen' of upgrade pogingen gewaagd.
We kregen een keurige nieuwe goudkleurige Dodge Journey mee. Voor ons MEER dan groot genoeg.
ps. voor de genen die niet weten wat een Deeker is, dat is iemand die zich niets laat aansmeren, en dus niet met zich laat sollen. Iets wat met autoverhuur erg veel schijnt te gebeuren in de VS.

Voorbeeld van onze SUV

Op weg naar het hotel nog een klein probleempje met de navigatie op mijn Iphone. Om één of andere rare reden wilde ie eerst geen GPS verbinding maken, terwijl het in New York probleemloos werkte, ondanks de hoge gebouwen. Dan het eerste stukje maar even op het menselijke kompas, en prompt reden we de verkeerde kant op, maar na een paar minuten kwam onze leeuwarder TomTom ineens weer tot leven en werd de koers snel bijgesteld. Op naar het Hilton Downtown Miami.

Eenmaal bij het hotel aangekomen vroeg ik de receptionist om een hoog gelegen kamer, zodat we langzaam kunnen wennen van onze kamer in New York. Nou dat is gelukt hoor, we zitten nu op level 19 met uitzicht over Miami. Met ramen van de grond af totaan het plafond. Een supermooi gezicht.

Ans showt ons uitzicht.

Tot slot nog iets ERG raars. Nadat we zonet iets hadden gegeten in de bistro kwamen we weer terug op onze kamer. Zoals vaak deden we de TV aan, en toen hadden we beiden zoiets van: hé, die man lijkt wel op Benny Neyman maar dat kan natuurlijk niet. Dus mooi wel. Hij was samen met André Rieu te zien met oude opnamen (uiteraard, want Benny is al weer een tijdje niet mer onder ons). En André praatte gewoon Limburgs, met engelse ondertitels. Nogmaals, een raar idee als je aan de andere kant van de wereld zit.

Nou mensen, tot later en bedankt voor de vele leuke reacties. Het motiveert om door te gaan met het blog.

Dag 4: we gaan naar MIAMI...

2010-05-27T17:10:00.001+02:00

Ons vliegtuig naar MIami is er al.

Vanmorgen een heerlijk ontbijtje op bed gehad en ons in alle rust klaar gemaakt voor een drie uur durend vluchtje naar Miami.
Daar gaan we verder met ons avontuur. En het wordt nu spannend, zal onze Dollar Express Card enig effect hebben, hahaha. Maar met ons geluk deze vakantie moet het geen probleem worden.
Ondertussen zitten we na weer een prachtige taxirit op JFK te wachten tot we aan boord mogen van ons vliegtuig en besloten maar even gebruik te maken van alle moderne communicatiemiddelen. Vandaar dit tussenverslagje.
Tot later...

Dag 3: Statue of Liberty & Elis Island

2010-05-27T01:29:00.000+02:00

Na een nogal kort nachtje was ik behoorlijk brak vanmorgen, maar we moeten door, hahaha.
Nou ja, in ons geval hadden we al ruim van tevoren tickets voor het vrijheidsbeeld besteld, en ik heb me er enorm op verheugd, dus hup, uit bed en we gaan.
Omdat we gisteren het verkeer in Manhattan hebben ervaren als nogal druk en onvoorspelbaar, zijn we niet met de hop-on hop-off bus naar Battery Park gegaan, maar met de subway.
Het was onze eerste keer onder de New Yorkse grond maar what the heck, we gaan het gewoon doen.
Man man man, wat is het warm onder de grond. we smolten bijna weg. maar eenmaal in de goede subway waren we zo bij onze stop, Bowling Green. Dus ons idee werkte prima. We waren prima op tijd voor onze ontmoeting met Lady Liberty.
Eenmaal in de rij voor de ferry naar Liberty Island hadden we het geluk dat een aantal marine schepen net terug kwamen van dient in de golf. Ze komen in New York Memorialday vieren, aankomend weekend.
Op het eiland moesten we voor een tweede controle, en deze was nog strenger dan op JFK airport. Echt ongelovelijk streng. Je mag helemaal NIETS meenemen naar de kroon van het vrijheidsbeeld. Alleen jezelf en een camera. Zelfs je paspoort, portemonnee & telefoon moeten in een kluisje. Wel een eng idee, eigenlijk. En natuurlijk paste mijn nieuwe rugzal pas na enig aandringen in de toch wel krappe kluisjes. Hij zal er maar niet inpassen, dan kun je wel weer terug.
Vervolgens kwamen we in een explosieven-snuif machine, of zo iets. Je staat in een soort douche, maar in plaats van water krijg je uit allerlei gaten lucht over je heen geblazen. En vervolgens sta je een minstens een minuut te wachten op een groen licht en het all clear signaal.
En ook weer typisch, Angelique mocht natuurlijk weer zo door lopen. Geen luchtpufjes, scanners of fouilleren, helemaal niets. Ze geloofden haar op haar blauwe ogen. Maar ach, het blijft amerika he.
Vervolgens wordt je bang gemaakt dat het toch wel een hele klim is, en je jezelf niet hoeft te schamen dat je het niet haalt.
Maar daar hebben we niks mee te maken. We gaan ervoor, brak of niet. Eenmaal in het beeld wordt het steeds smaller, laag en nogal behoorlijk donker, dus mijn halve oog heeft het weer even best voor de kiezen gehad. En warempel, elke 5 treden die je opgaat wordt het 5 graden warmer. Althans zo voelt het. In de top was het zeker 40 tot 45 graden. En het is er in Juli & Augustus nog warmer werd ons verteld. Op de diverse uitrust platforms zie je iedereen hijgen en puffen. Dit kan nooit héél gezond zijn voor je. Vooral met ons weer van vandaag, want het is echt BLOEDHEET in New York.
Maar na het zuur komt het zoet, want na 356 treden ben je eindelijk boven en krijg je toch een beetje een gevoel van voldoening. A dream come true. wat een apart gevoel. We staan in de kroon van het vrijheidsbeeld!!!
Maar what goes up, must come down, dus ook weer 356 treden terug en dat voelen de kuiten nog meer dan de heenweg.
Al met al denk ik dat we vandaag zeker 1000 treden hebben gelopen, en het voelt als 10.000 dus vanavond doen we het rustig aan, en maken we ons klaar voor de tweede fase van onze vankantie. FLORIDA

Dag 2: Een dag met prachtige view van the Big Apple

2010-05-26T14:00:00.000+02:00

Na een kort nachtje zijn we er weer klaar voor, al doen de voeten ondertussen wel behoorlijk zeer.
Maar ja, dat heb je al je alles in een paar dagen wilt doen, hahaha.
Gisteren hebben we een groot gedeelte van manhatan gezien door gebruik te maken van de Hop-on Hop-off bus. En ik moet zeggen dat het een super leuke manier is om de stad te zien. De gids maakt het helemaal af, je ziet en hoort dingen die je anders echt NOOIT zouden zijn opgevallen.
En ons To-Do lijstje hebben we ook mooi 'op schema'. Zo hebben we in het prachtige Central Park gewandeld. Echt heerlijk ontspannen, zo tussen het behoorlijk hectische leven op de straten van New York.
Tevens hebben we the Empire State Building 'gedaan', en wel de 102nd floor. Kost wat, maar zowel qua drukte en uitzicht vonden wij het echt de moeite waard t.o.v. de standaard 86nd floor. Het is bijna onwerkelijk als je boven in die toren staat. Wat een uitzicht, in één woord SUPER.
En om het zelfde gevoel 'by night' te hebben, zijn we ook nog maar even on top of'the Rock' geweest.
New York by night is the BEST. jJe wilt helemaal niet meer naar beneden. We're on top of the world, hahaha.
Om er te komen was trouwens nog wel een hele opgave, eerst met de trap naar beneden om kaartjes te halen. Dan weer met de lift terug nar 1st floor om weer met de trap naar de 2nd floor te lopen.
Dan ga je met de lift naar 67nd floor, met de roltrap naar de 69nd, en (eindelijk) tot slot met de trap naar 'the TOP'. Maar eenmaal daar is het echt wel de moeite waard. Veel rustiger en ontspannener dan the Empire State Building.
Oh ja, bijna vergeten. Ook nog de Manhatan tour by Night gedaan. Je zult vast wel begrijpen dat we heerlijk geslapen hebben.
En nu ga ik me klaarmaken voor de subway, om naar Battery Park te gaan.
Groetjes en allemaal bedankt voor de leuke reacties..

2010-05-26T07:16:00.001+02:00

Het is ondertussen nogal laat (1:15 uur) dus eerst alleen een paar foto's.
Morgen weer vroeg op, want we mogen naar de Statue of Liberty.

Wat een stad...

2010-05-25T14:22:00.000+02:00

Het is hier nu 8 uur en ik ben al lang weer wakker, dus stoei maar weer even met de foto's die we gisteren gemaakt hebben.
Omdat het nog vroeg was hier, hebben we gisteravond nog maar even een 'stukje' gewandeld. En man, wat een stad. één bonk energie. Alles en iedereen gaat hier snel om je heen, en je komt letterlijk ogen te kort. (in mijn geval niet zo heel erg moeilijk , hahaha)
Maar alles is hier inderdaad erg gemakkelijk te vinden, en we hebben dan gisteren ook nog heel wat gezien.
Al staat alles hier zo opeen gepakt dat we zomaar voorbij the Crhysler Building zijn gelopen, zonder dat het gebouw opviel ;) en Grand Central viel ons pas op toen Angelique zowat tegen het bord aanliep. Pas als je naar de overkant van de straat loopt komt het gebouw beter tot z'n recht.
En toch gelijk maar kaartjes gehaald voor de Hop-on Hop-off tour gehaald, zodat we straks gelijk de bus in kunnen.
En na een lange 24 uur wakker, hebben we heerlijk geslapen.

Trouwens, als je op de slideshow drukt, kom je in ons fotoalbum.

2010-05-24T23:34:00.001+02:00

NEW YORK

2010-05-24T23:29:00.001+02:00

Ons eerste bericht vanuit de VS.
Alles liep op rolletjes. Zowel het in-checken, de controles op schiphol als de vlucht liep zoals je het altijd zou willen.
Alleen kom je dan bij de US Customs op JFK. Wat een ongelofelijk trage bedoening daar zeg. Geen schot in te krijgen. Al met al hebben we bijna 2,5 uur gestaan in een héél lange rij om het land in te mogen.
En tot overmaat van ramp kreeg ik ook nog eens woorden met één van de beambten.
Die aardige mevrouw stuurde ons weer naar achteren in de rij, nadat we notabene door haar collega naar die locatie zijn gewezen. En dan denk je er als echte hollander toch wat van te moeten zeggen.
De conclusie is: NIET DOEN. Ze blaffen je af en je trekt toch aan het korte eind.
Maar wat het goed maakte was onze shuttle chauffeur die ons naar het hotel bracht. Wat een belevenis.
Hup naar links, en voordat je weet wat er gebeurt rijdt je al weer op de rechter baan. Een echte attractie was het. En hij bracht ons ook nog rechtstreeks naar het hotel. En dat is toch wel de moeite waard zeg. Wat een uitzicht.
We zitten op de 32ste verdieping en kijken zo over manhatan uit, met het Empire State Building en Chrysler Building als decor.
Wij gaan ons hier vermaken hoor.
Zo, en nu op jacht naar iets eetbaars.
Tot later.....

Eindelijk mogen we weg

2010-05-23T13:58:00.000+02:00

Het uur U is dan toch eindelijk gearriveerd. Na vele maanden voorpret en planning is het dan zo ver. Morgen om 10:25 uur zitten wij in de Delta DL81 naar New York.
Geen vliegtuigcrash of olievlek kan onze gemoedsrust bederven, en het lijkt er op dat de beruchte aswolken zich ook rustig houden (keep your fingers crossed)
We zijn nu met de laatste inpak-acties bezig. En zelfs het online inchecken heeft ons dit keer twee boarding passen opgeleverd. Iets dat ons in het verleden nog niet is gelukt. Dus de voortekenen zijn gunstig.
En nu maar hopen dat we beter weer hebben dan vorig jaar, al heeft niemand dat in de hand natuurlijk. Maar ook deze eerste berichten lijken ons gunstig gestemd.
We kunnen haast niet meer wachten om de eerste indrukken van New York op te mogen doen. En ondanks dat we vast wel te veel op de planning hebben staan, gaan we er vooral genieten. En zweten waarschijnlijk, want de eerste weerberichten voor woensdag zijn rond de 30 graden in New York, en laat dat nu net de dag zijn dat wij het vrijheidsbeeld op mogen!!
OK, wij gaan hier nog even door met pakken en het eerstvolgende bericht komt waarschijnlijk vanuit het UN Plaza Hotel. We keep you posted.

Nog even een klein overzichtje van de vluchtschema's voor het thuisfront:
24 Mei Amsterdam-JFK New York DL81 van 10:25 tot 12:50
27 Mei JFK New York - Miami DL2579 van 12:30 tot 15:35
14 Juni Orlando - Atlanta DL2618 van 17:30 tot 19:12
14 Juni Atlanta - Amsterdam DL9375 (KL0622) van 21:35 tot 12:10

nog maar 3,5 week...

2010-04-28T19:57:00.001+02:00

Het schiet nu echt lekker op. Nog maar 3,5 week en we mogen weg. Althans, als die rare vulkaan in IJsland zich een beetje gedeisd wil houden.
En we liggen nog mooi op schema. De vouchers voor alle hotels zijn al weer eventjes binnen, en gisteren rolde onze voucher van USAreisen.de via de mail binnen.
Dus ook onze SUV staat klaar als we op Miami International arriveren.
En daar komt het uur van de waarheid. Hebben we wat aan onze nieuwe zwaar bevochten Dollar Express Card?
Vele mails en telefoontjes later hebben we eindelijk het felbegeerde pasje per post ontvangen om vervolgens per mail te horen dat we er niets aan hebben, want we hebben de auto niet rechtstreeks bij Dollar geboekt. Nou ja zeg!!!
We dienen in de gewone rij te gaan staan. Maarrrrr, dat doen we dus lekker niet. Wij zijn onwetende toeristen en springen lekker in de Express rij. Het is nu een principezaak geworden, hahaha.
Wordt vervolgt....

PS. als het net zo rustig is als bij Teleton's pick-up zullen we het nooit weten ;)

Over 90 dagen zijn we al weer thuis

2010-03-16T14:35:00.000+01:00

Vanmorgen kreeg ik een reminder op mijn Iphone. Ik moest/mocht de stoeltjes van onze terugvlucht vastleggen.
We vliegen met Delta maar de retourvlucht van Atlanta naar schiphol wordt uitgevoerd door KLM. En die hebben het beleid de vliegtuigstoeltjes pas 90 dagen voor vertrek vrij te geven.
En dat houdt dus weer automatisch in dat we binnen 3 maanden al weer thuis zijn (zucht).
En nu het goede nieuws, met 69 dagen zijn wij vertrokken, hahaha. Wat gaat de tijd toch snel. Zo zitten we nog midden in de winter en dan ineens komt het erg snel dichterbij.
Heerlijk, eindelijk eens in New York rondkijken. Een lang gekoesterde droom komt uit.
Terug naar de stoeltjes. Ondertussen in totaal al 5 schema wisselingen van Delta ontvangen, maar ik ben van Delta niet anders gewend. Vluchtnummers en tijden zeggen (bijna) niets tot aan vlak voor vertrek, maar altijd komt alles toch weer goed.
Met hulp van seatguru.com heb ik voor ons een paar knappe stoeltjes gereserveerd. En er was nog plaats zat. Met minder dan 10 weken te gaan zitten 3 van de 4 vliegtuigen nog niet voor 1/3 gevuld.
Al met al, is nu echt alles geregeld. vluchten, auto en hotels. We kunnen los.

Bevestiging...

2010-02-09T13:20:00.000+01:00

Dit jaar hebben we gedacht onze vakantie zelf te kunnen regelen, en ik moet zeggen dat het inderdaad best meevalt allemaal. In feite is het natuurlijk niets meer dan een vlucht, de huurauto en een paar hotels en/of een villa.
omdat we er al snel achter kwamen dat een hotel in New York niet bepaald goedkoop was zijn we uitgeweken naar priceline. En met groot succes zoals als eerder beschreven. Ik bleef echter wel een beetje met een gevoel zitten van onwerkelijkheid. Je vult 'bij wijze van spreken' maar een paar getallen in en na enige tijd krijg je bericht dat je bod is geaccepteerd. Nu ben ik altijd iemand geweest die toch wel graag goed voorbereid op vakantie wil gaan, dus ik dacht laatst: laat ik het hotel voor de zekerheid eens mailen.
En gelukkig, gisteren kreeg ik een vriendelijk antwoord dat we inderdaad geboekt hadden en alles was prima in orde. KIJK, daar kan ik wat mee. We kunnen met een gerust hart naar NEW YORK!!!!!

Ons hotel is helemaal rechts op de foto

De andere hotels hebben we geboekt via USAFunvacation, maar toch ook hier maar eens een paar mailtjes naar de hotels gestuurd. Ik had de smaak nu toch te pakken, en wonder oh wonder, ook hier zijn we van harte welkom. Wat is het internet toch een handige uitvinding.

En omdat we best wel trots zijn op onze keuze in Orlando, hier nog wat foto's van onze verblijfplaats.

Tickets zijn binnen!!!

2010-02-04T11:59:00.001+01:00

Gisteren heeft de postbode ons aangenaam verrast met een pakketje van Undercovertourist.com met daarin onze MYW 6-daagse tickets. Het was toch wel even spannend. Op 19 Januari hebben we met de creditcard een paar kaartjes besteld (die best wel duur zijn) en vervolgens hoop je maar dat alles goed komt, alleen duurt het wachten toch altijd weer net even te lang.
Tevens gelijk maar een paar tickets voor Gatorland besteld. Lijkt ons ook wel eens een leuk park om een paar uurtjes door te brengen, en het is, net als de disneyparken, lekker dichtbij het hotel in Orlando.

We willen die Albino gator wel eens van dichtbij bekijken.

voorbereidingen...

2010-02-01T16:23:00.000+01:00

Omdat we absoluut naar de kroon van het vrijheidsbeeld willen, zijn daar de kaartjes reeds voor besteld. Onze Crown-tickets zijn voor woensdag 26 Mei om 10:00
Het schijnt een nogal krap trappetje naar de top te zijn, en ik weet niet hoe mijn ogen het er van af brengen, maar we gaan ervoor. En ach, het zijn maar 354 treden.

De vorige twee keren dat we in Florida zijn geweest is het er nog nooit van gekomen, dus hebben we nu maar eens doorgepakt. We hebben bij Undercovertourist.com reeds een 6-daagse WDW toegangspas geregeld. Geen park hopper of waterparken, gewoon toegang tot Angelique's grote droom: Magic Kingdom, Animal Kingdom, Epcot & Hollywood Studio's.

autohuur...

2010-02-01T14:50:00.001+01:00

Omdat we graag alles goed en op tijd willen geregeld hebben is ondertussen de huurauto ook besteld. Het is (hoe verrassend) het duitse USAReisen.de geworden, omdat die voor ons gewoon het goedkoopst waren en je eigenlijk nooit rare/slechte dingen over ze hoort.
Na een keert in een convertible en een keer met een grote Chrysler 300 door Florida te zijn gereden leek ons het wel stoer om dit keer voor een SUV te gaan. Als ik zelf nog mocht rijden had het hoogstwaarschijnlijk een dikke 8 cilinder geworden, maar omdat we nu rekening met de chauffeur (en vriendin) dienen te houden is het een Mid-Size SUV geworden, gehuurd bij Dollar. (al hoop ik stiekem toch op een kleine upgrade)
Hoe dan ook, als het goed is staat er één van onderstaande auto's op ons te wachten, en dat is best te doen lijkt me.

Priceline

2010-02-01T14:25:00.001+01:00

Via het Floridaforum ben ik met priceline in aanraking gekomen. Mijn eerste pogingen heb ik voor New York geprobeerd, maar zoals bij de meeste dingen is alle begin moeilijk. Na me wat meer in New York te hebben verdiept, en me de kunst van de Free-Bidding op Priceline heb meester gemaakt heb ik een tweede poging gewaagd. Midtown East had onze voorkeur met Midtown West als goede tweede, gevolgd door Central Park en Times Square. Door alle biedingen in een spreadsheetje te stoppen kon ik samen met wat free-bidding zone's me aardig uitleven. En zowaar, na een paar dagen had ik tot mijn eigen grote verbazing beet. Het bleek dus het Millennium UN Plaza hotel te zijn, en waarom het zo heet werd me al snel duidelijk. Het ligt (natuurlijk) recht tegenover het hoofdkantoor van de Verenigde Naties. Voor ons een perfect hotel, in een relatief rustige buurt en toch midden in het centrum. En het mooiste is dat de hotelkamers pas vanaf de 28ste verdieping beginnen, dus een knap uitzicht is zo goed als gegarandeerd.
Oh ja, als je het over Priceline hebt hoor je ook altijd even de prijs te noemen. Nou, het hotel kost ons $140,- per nacht terwijl de normale prijs vanaf $242,- per nacht is dus de eerste winst is binnen.
Verder gelijk maar even een mailtje naar het hotel gestuurd met de vraag of we inderdaad een reservering hadden, en dat bleek ook nog het geval. Dus NEW YORK HERE WE COME!!!!

Uitzicht vanuit het Millennium UN Plaza Hotel

Het schema in het kort

2010-02-01T14:07:00.001+01:00

we vertrekken maandag 24 Mei om 10:25 met de DL81 naar New York
25 & 26 Mei twee volledige dagen in New York.
We verblijven 3 nachten in het Millennium UN Plaza hotel
27 Mei met de DL1825 om 13:00 uur rechtstreeks naar Miami
Daar verblijven we 3 nachten in het Hilton Miami Downtown
Vanuit Miami rijden we een lang stuk naar St. Pete Beach.
Daar verblijven we 4 nachten in het Grand Plaza Hotel, direct aan het strand.
Vervolgens verblijven we de laatste 11 nachten in het nieuwe Lake Eve Resort in Orlando.
Op maandag 14 Juni vertrekken we weer naar Holland met een tussenlanding op Atlanta, en om 12:00 uur staan we als alles goed is weer op Schiphol.

29 Januari - het is zo ver

2010-01-29T11:32:00.001+01:00

Een nieuw jaar en weer naar Florida. Niks veranderd of toch wel?
Zeker, dit jaar test ik een blog.
Of het wat voor ons is, geen idee. Maar we gaan ervoor.
Echte schrijvers zijn we niet, dus het zullen wel veel plaatjes worden maar dat mag de pret niet drukken.